สัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่พุ่งพล่านท่ามกลางความสิ้นหวัง บีบเค้นให้คุณเค้นแรงเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด ร่างกายที่บิดเบี้ยวและอาบไปด้วยเลือดสั่นสะท้าน คุณไม่ได้ใช้สมองสั่งการ แต่ใช้ "ความแค้น" เป็นเชื้อเพลิงขับเคลื่อนปลายนิ้วที่สั่นระริก มือที่ว่างอยู่พุ่งทะยานออกไปราวกับลูกศรที่อาบยาพิษ เป้าหมายคือจุดที่เปราะบางและน่าเกลียดที่สุดบนใบหน้าเน่าเฟะนั่น—ดวงตากลวงโบ๋ที่เต็มไปด้วยความอาฆาต!
*ฉวะ!*
ปลายนิ้วของคุณจิกลึกลงไปในเบ้าตาที่เน่าเปื่อย ความรู้สึกนั้นน่าสะอิดสะเอียนจนแทบสำลัก มันไม่ใช่เนื้อหนังของมนุษย์ แต่มันเหมือนการจิกลงไปในก้อนวุ้นที่เน่าเสียและเต็มไปด้วยหนองสีดำข้นคลั่ก เสียงกรีดร้องของวิญญาณสาวระเบิดออกมาทันที แต่มันไม่ใช่เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดทางกาย หากแต่เป็นเสียงโหยหวนด้วยความตกใจที่ "เหยื่อ" กล้าลุกขึ้นมาสู้ แรงจิกนั้นทำให้ร่างโปร่งแสงของเธอเสียสมดุล แรงผลักมหาศาลส่งร่างบิดเบี้ยวของเธอกระเด็นถอยหลังไปหลายเมตร ร่างของเธอกระแทกเข้ากับชั้นหนังสือจนหนังสือเก่าๆ ร่วงกราวลงมาทับร่างราวกับหิมะสีขาวที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด
คุณรีบตะเกียกตะกายขึ้นจากหลุมโคลนสีเลือดนั้นอย่างทุรนทุราย ร่างกายของคุณสั่นเทิ้ม ลมหายใจขาดห้วง เสียง *แฮ่ก... แฮ่ก...* ดังสะท้อนในความเงียบที่น่าอึดอัด เลือดสีแดงฉานไหลรินจากรอยแผลบนใบหน้าหยดลงบนพื้นพรมเป็นทางยาว ความเจ็บปวดเริ่มเปลี่ยนเป็นความชาหนึบ แต่ในขณะที่คุณกำลังจะถอยหนี คุณกลับรู้สึกได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่ยังคงจดจ้องอยู่
เงาปริศนาที่มุมห้องยังคงไม่ขยับเขยื้อน เขายืนกอดอกมองดูคุณด้วยความสมเพชและสนใจในเวลาเดียวกัน รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เลือนลางในเงามืด ราวกับว่าการที่คุณดิ้นรนสู้ตายเมื่อครู่นี้เป็นเพียง "จุดหักมุม" เล็กๆ ที่ทำให้ละครเรื่องนี้สนุกขึ้นเท่านั้น
วิญญาณสาวเริ่มลุกขึ้นช้าๆ ร่างของเธอค่อยๆ บิดเบี้ยวและขยายใหญ่ขึ้น ความโกรธแค้นที่ถูกหยามเกียรติทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งจนคุณรู้สึกเหมือนมีภูเขาทั้งลูกมากดทับหน้าอก อากาศรอบตัวเริ่มหมุนวนเป็นพายุสีดำทมิฬ กลิ่นสาบศพทวีความรุนแรงจนคุณรู้สึกเหมือนกำลังจมลงไปในหลุมศพที่ไร้ก้นบึ้ง เธอไม่ได้พุ่งเข้ามาโจมตีในทันที แต่กลับส่งเสียงหัวเราะแผ่วเบาที่ชวนขนลุกซู่... เสียงนั้นกระซิบข้างหูคุณว่า "เจ้า... จะ... หนี... ไม่... พ้น..."
คุณหันมองรอบตัว ห้องสมุดที่เคยเป็นสถานที่แห่งความรู้ บัดนี้กลายเป็นเขาวงกตแห่งความตายที่ไร้ทางออก ประตูทางออกดูเหมือนจะไกลออกไปอย่างไม่มีสิ้นสุด และที่ร้ายกว่านั้นคือ เงาดำที่มุมห้องเริ่มก้าวเดินออกมาจากเงามืดช้าๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ดังก้อง *ตึก... ตึก...* ทุกย่างก้าวของเขาทำให้วิญญาณสาวชะงัก และทำให้คุณรู้สึกถึงแรงกดดันที่มหาศาลยิ่งกว่าเดิม
สถานะ: Chapter 6 | ห้องสมุดโรงเรียน | เย็น | วัยรุ่น (2.0%) | เงิน: 100 | ชื่อเสียง: 0 | Karma: ปานกลาง
*ฉวะ!*
ปลายนิ้วของคุณจิกลึกลงไปในเบ้าตาที่เน่าเปื่อย ความรู้สึกนั้นน่าสะอิดสะเอียนจนแทบสำลัก มันไม่ใช่เนื้อหนังของมนุษย์ แต่มันเหมือนการจิกลงไปในก้อนวุ้นที่เน่าเสียและเต็มไปด้วยหนองสีดำข้นคลั่ก เสียงกรีดร้องของวิญญาณสาวระเบิดออกมาทันที แต่มันไม่ใช่เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดทางกาย หากแต่เป็นเสียงโหยหวนด้วยความตกใจที่ "เหยื่อ" กล้าลุกขึ้นมาสู้ แรงจิกนั้นทำให้ร่างโปร่งแสงของเธอเสียสมดุล แรงผลักมหาศาลส่งร่างบิดเบี้ยวของเธอกระเด็นถอยหลังไปหลายเมตร ร่างของเธอกระแทกเข้ากับชั้นหนังสือจนหนังสือเก่าๆ ร่วงกราวลงมาทับร่างราวกับหิมะสีขาวที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด
คุณรีบตะเกียกตะกายขึ้นจากหลุมโคลนสีเลือดนั้นอย่างทุรนทุราย ร่างกายของคุณสั่นเทิ้ม ลมหายใจขาดห้วง เสียง *แฮ่ก... แฮ่ก...* ดังสะท้อนในความเงียบที่น่าอึดอัด เลือดสีแดงฉานไหลรินจากรอยแผลบนใบหน้าหยดลงบนพื้นพรมเป็นทางยาว ความเจ็บปวดเริ่มเปลี่ยนเป็นความชาหนึบ แต่ในขณะที่คุณกำลังจะถอยหนี คุณกลับรู้สึกได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่ยังคงจดจ้องอยู่
เงาปริศนาที่มุมห้องยังคงไม่ขยับเขยื้อน เขายืนกอดอกมองดูคุณด้วยความสมเพชและสนใจในเวลาเดียวกัน รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เลือนลางในเงามืด ราวกับว่าการที่คุณดิ้นรนสู้ตายเมื่อครู่นี้เป็นเพียง "จุดหักมุม" เล็กๆ ที่ทำให้ละครเรื่องนี้สนุกขึ้นเท่านั้น
วิญญาณสาวเริ่มลุกขึ้นช้าๆ ร่างของเธอค่อยๆ บิดเบี้ยวและขยายใหญ่ขึ้น ความโกรธแค้นที่ถูกหยามเกียรติทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งจนคุณรู้สึกเหมือนมีภูเขาทั้งลูกมากดทับหน้าอก อากาศรอบตัวเริ่มหมุนวนเป็นพายุสีดำทมิฬ กลิ่นสาบศพทวีความรุนแรงจนคุณรู้สึกเหมือนกำลังจมลงไปในหลุมศพที่ไร้ก้นบึ้ง เธอไม่ได้พุ่งเข้ามาโจมตีในทันที แต่กลับส่งเสียงหัวเราะแผ่วเบาที่ชวนขนลุกซู่... เสียงนั้นกระซิบข้างหูคุณว่า "เจ้า... จะ... หนี... ไม่... พ้น..."
คุณหันมองรอบตัว ห้องสมุดที่เคยเป็นสถานที่แห่งความรู้ บัดนี้กลายเป็นเขาวงกตแห่งความตายที่ไร้ทางออก ประตูทางออกดูเหมือนจะไกลออกไปอย่างไม่มีสิ้นสุด และที่ร้ายกว่านั้นคือ เงาดำที่มุมห้องเริ่มก้าวเดินออกมาจากเงามืดช้าๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ดังก้อง *ตึก... ตึก...* ทุกย่างก้าวของเขาทำให้วิญญาณสาวชะงัก และทำให้คุณรู้สึกถึงแรงกดดันที่มหาศาลยิ่งกว่าเดิม
สถานะ: Chapter 6 | ห้องสมุดโรงเรียน | เย็น | วัยรุ่น (2.0%) | เงิน: 100 | ชื่อเสียง: 0 | Karma: ปานกลาง