"นรกอะไรล่ะ! ฉันยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลยนะ!" แพรตะโกนลั่นด้วยความตระหนกที่พุ่งทะลุปรอท
ในขณะที่เด็กหนุ่มปริศนากำลังทำหน้าหล่อแบบตัวร้ายในอนิเมะและพ่นคำพูดชวนขนลุกเรื่องประตูสู่นรก แพรไม่ได้สนใจความเท่ของเขาเลยสักนิด เธอรีบดีดตัวลุกขึ้นจากพื้นคอนกรีตอย่างรวดเร็วด้วยท่าทางที่ดูเหมือนกบโดนไฟช็อต แรงส่งจากการลนลานทำให้เธอเสียหลักถอยหลังก้นจ้ำเบ้าอีกรอบ *ปึก!* แต่ด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอดระดับสิบ เธอใช้มือยันพื้นแล้วถีบตัวพุ่งพรวดออกไปราวกับลูกกระสุนที่หลุดจากลำกล้อง
"เดี๋ยวสิ! ฉันยังพูดไม่จบ—" เด็กหนุ่มพยายามจะรั้งเธอไว้ แต่แพรไม่ฟังเสียงใดๆ ทั้งสิ้น เธอหันหลังกลับแล้วสับขาหลอกวิ่งด้วยความเร็วแสง ทิ้งให้เงาดำทะมึนที่ดูน่ากลัวเมื่อครู่กลายเป็นเพียง 'ก้อนเมฆรูปร่างประหลาด' ที่ดูเหมือนจะงงว่าเกิดอะไรขึ้น
ระหว่างทางวิ่งลงบันได แพรวิ่งซิกแซกหลบนักเรียนคนอื่นที่เดินสวนมาอย่างโกลาหล เธอวิ่งชนไหล่เพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งจนสมุดจดปลิวว่อน "ขอโทษค่าาา! นรกจะกินหัวแล้ววว!" เธอตะโกนบอกเพื่อนคนนั้นในขณะที่เท้ายังไม่หยุดก้าว ท่าทางการวิ่งของเธอตอนนี้ไม่ได้ดูเหมือนนางเอกหนังระทึกขวัญ แต่เหมือนคนกำลังวิ่งหนีหมาที่ดุที่สุดในซอยมากกว่า
เมื่อถึงโถงทางเดินชั้นสอง แพรหยุดหอบหายใจอย่างรุนแรงจนตัวโยน หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงราวกับเครื่องเป่าลม มือหนึ่งกุมขมับที่มีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย (ซึ่งตอนนี้เธอมองว่ามันเหมือนซอสมะเขือเทศที่เลอะหัวมากกว่าแผลฉกรรจ์) เธอหันกลับไปมองทางบันไดด้วยสายตาหวาดระแวง พลางนึกในใจว่า 'ไอ้เด็กบ้าอะไรจะมาพูดเรื่องนรกตอนพักเที่ยง! นี่มันเวลาเลิกเรียน เอ้ย เวลาพักกินข้าว!'
ทันใดนั้น นิมิต 10 นาทีของเธอก็ทำงานวูบหนึ่ง! เธอเห็นภาพตัวเองในอนาคตอีก 5 นาทีข้างหน้า กำลังถูกอาจารย์ฝ่ายปกครองดึงหูเพราะวิ่งส่งเสียงดังโวยวายทั่วอาคาร และในมือของอาจารย์มีไม้บรรทัดเหล็กอันยักษ์ที่ดูน่ากลัวกว่าเงาดำบนดาดฟ้าเสียอีก
"ชิบเป๋งแล้ว..." แพรพึมพำกับตัวเอง ความกลัวนรกถูกแทนที่ด้วยความกลัวระเบียบวินัยของโรงเรียนทันที เธอรีบจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย พยายามเช็ดเลือดที่ขมับออกด้วยแขนเสื้ออย่างลวกๆ แล้วก้าวเดินแบบเนียนๆ ทำตัวเป็นนักเรียนดีเด่นที่เพิ่งเดินชมวิวบันไดเสร็จ เพื่อหลบเลี่ยงชะตากรรมที่จะถูกดึงหูจนขาด
ในขณะที่เด็กหนุ่มปริศนากำลังทำหน้าหล่อแบบตัวร้ายในอนิเมะและพ่นคำพูดชวนขนลุกเรื่องประตูสู่นรก แพรไม่ได้สนใจความเท่ของเขาเลยสักนิด เธอรีบดีดตัวลุกขึ้นจากพื้นคอนกรีตอย่างรวดเร็วด้วยท่าทางที่ดูเหมือนกบโดนไฟช็อต แรงส่งจากการลนลานทำให้เธอเสียหลักถอยหลังก้นจ้ำเบ้าอีกรอบ *ปึก!* แต่ด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอดระดับสิบ เธอใช้มือยันพื้นแล้วถีบตัวพุ่งพรวดออกไปราวกับลูกกระสุนที่หลุดจากลำกล้อง
"เดี๋ยวสิ! ฉันยังพูดไม่จบ—" เด็กหนุ่มพยายามจะรั้งเธอไว้ แต่แพรไม่ฟังเสียงใดๆ ทั้งสิ้น เธอหันหลังกลับแล้วสับขาหลอกวิ่งด้วยความเร็วแสง ทิ้งให้เงาดำทะมึนที่ดูน่ากลัวเมื่อครู่กลายเป็นเพียง 'ก้อนเมฆรูปร่างประหลาด' ที่ดูเหมือนจะงงว่าเกิดอะไรขึ้น
ระหว่างทางวิ่งลงบันได แพรวิ่งซิกแซกหลบนักเรียนคนอื่นที่เดินสวนมาอย่างโกลาหล เธอวิ่งชนไหล่เพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งจนสมุดจดปลิวว่อน "ขอโทษค่าาา! นรกจะกินหัวแล้ววว!" เธอตะโกนบอกเพื่อนคนนั้นในขณะที่เท้ายังไม่หยุดก้าว ท่าทางการวิ่งของเธอตอนนี้ไม่ได้ดูเหมือนนางเอกหนังระทึกขวัญ แต่เหมือนคนกำลังวิ่งหนีหมาที่ดุที่สุดในซอยมากกว่า
เมื่อถึงโถงทางเดินชั้นสอง แพรหยุดหอบหายใจอย่างรุนแรงจนตัวโยน หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงราวกับเครื่องเป่าลม มือหนึ่งกุมขมับที่มีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย (ซึ่งตอนนี้เธอมองว่ามันเหมือนซอสมะเขือเทศที่เลอะหัวมากกว่าแผลฉกรรจ์) เธอหันกลับไปมองทางบันไดด้วยสายตาหวาดระแวง พลางนึกในใจว่า 'ไอ้เด็กบ้าอะไรจะมาพูดเรื่องนรกตอนพักเที่ยง! นี่มันเวลาเลิกเรียน เอ้ย เวลาพักกินข้าว!'
ทันใดนั้น นิมิต 10 นาทีของเธอก็ทำงานวูบหนึ่ง! เธอเห็นภาพตัวเองในอนาคตอีก 5 นาทีข้างหน้า กำลังถูกอาจารย์ฝ่ายปกครองดึงหูเพราะวิ่งส่งเสียงดังโวยวายทั่วอาคาร และในมือของอาจารย์มีไม้บรรทัดเหล็กอันยักษ์ที่ดูน่ากลัวกว่าเงาดำบนดาดฟ้าเสียอีก
"ชิบเป๋งแล้ว..." แพรพึมพำกับตัวเอง ความกลัวนรกถูกแทนที่ด้วยความกลัวระเบียบวินัยของโรงเรียนทันที เธอรีบจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย พยายามเช็ดเลือดที่ขมับออกด้วยแขนเสื้ออย่างลวกๆ แล้วก้าวเดินแบบเนียนๆ ทำตัวเป็นนักเรียนดีเด่นที่เพิ่งเดินชมวิวบันไดเสร็จ เพื่อหลบเลี่ยงชะตากรรมที่จะถูกดึงหูจนขาด